Hersteltalent

Socrates onder de rode beuk

Stichting HerstelTalent was vorige week te gast bij de dagbesteding van Stichting Elisabeth in Roosendaal (https://www.elisabethroosendaal.nl). Daar waar twee indrukwekkende rode beuken de ingang van het woonzorgcentrum sieren komt Socrates graag op bezoek.

Waar: Woonzorgcentrum St. Elisabeth Roosendaal • Wouwseweg 21 • 4703 BL Roosendaal

Wanneer: vrijdag 13 mei 2016

Wie: Klazine Tuinier, Tessa Siertsema, Klaar Koenraad (gespreksleiding)

We wilden binnen het project ook graag een gesprek voeren met ouderen. Om op zoek te gaan naar de onderzoeksvragen over zelfregie die specifiek bij ouderen leven. Het werd een prachtige middag.
Een groep van zes ouderen deed actief mee aan het gesprek. Een aantal andere mensen zat er rustig bij en deinden lekker mee op het gekeuvel om hen heen.

Om in de juiste filosofische stemming te komen las de door ons meegetroonde stadsdichter Leo Lotterman een aantal gedichten voor. Het gedicht over de zeekomkommer van Szymborska werd een beetje vreemd gevonden. M.Vasalis ontroerde met:

Is het vandaag of gistren, vraagt mijn moeder,
bladstil, gewichtloos drijvend op haar witte bed.
Altijd vandaag, zeg ik. Ze glimlacht vaag
en zegt: zijn we in Roden of Den Haag?
Wat later: kindje ik word veel te oud.
Ik troost haar, dierbare sneeuwwitte astronaut
zo ver al van de aarde weggedreven,
zo moedig uitgestapt en in de ruimte zwevend
zonder bestek en her en der.
Zij zoekt – het is een S.O.S.-
haar herkomst en haar zijn als kind
en niemand niemand, die haar vindt
zoals zij was. Haar Franse les
herhaalt zij van haar 8e jaar:
‘bijou, chou, croup, trou, clou, pou, où,
die eerste juffrouw, weet je wel
die valse ouwe mademoiselle
hoe heet ze nou. Ik ben zo moe.’

Had ik je maar als kind gekend,
die nu mijn kind en moeder bent.

De actieve deelnemers hadden nog niets van een zweverige astronaut. Integendeel. Na wat aanvankelijke onwennigheid (want filosoferen is natuurlijk best een beetje raar, dat weten jullie ook!) was al snel iedereen grondig aan het graven in zijn of haar denken. De vraag over zelfregie werd deze middag door Klazine Tuinier vertaald naar: ‘Wat is er in de laatste maanden vóór je gedaan, waarvan je op dat moment dacht ‘dat had ik liever zelf gedaan’?’

Uiteindelijk is de essentie van het gesprek gevangen in het woord ‘acceptatie’. Het accepteren door ouderen van:

  • De ouderdom
  • Van wat je niet meer kunt
  • Van je steeds kleiner wordende groepje adviseurs
  • Enz….

Maar ook het accepteren door anderen van:

  • Dat ik twee keer hetzelfde vertel
  • Dat ik twee keer dezelfde uitleg nodig heb
  • En het dan misschien nog niet helemaal begrijp
  • Enz…

Het gesprek bracht veel ruimte, ruimte voor elkaar en ruimte om te denken buiten het benarde van de dagelijkse worsteling. Het bracht ons dat we nooit eerder zo expliciet hoorden wat acceptatie van en door ouderen betekent. De deelnemers waren na afloop unaniem: dit gaan we nog eens doen.
En dat doen we! Zodra het nieuwe gedicht van de stadsdichter over deze middag af is.

Klaar Koenraad,

projectleider Stichting HerstelTalent

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy