Hersteltalent

VAR-symposium GGZ InGeest: ‘Stigma, daar doen wij toch niet aan?’ – Een persoonlijke impressie

12 mei 2016 is een dag die ik niet snel vergeet… Deze dag staat vanaf deze week mede symbool voor mijn herstel.

12 mei is al heel lang de dag van de verpleging. Ik ben verpleegkundige en voel mij daarom altijd aangesproken door het vieren van 12 mei. De laatste jaren was dat lastig omdat ik niet in functie was als verpleegkundige. Door mijn psychische problemen kon ik niet werken. Maar dit jaar heb ik op de dag van de verpleging voor het eerst iets gedaan wat ik altijd als verpleegkundige al graag wilde. Dit deed ik als stagiair ervaringsdeskundige maar wel heel symbolisch op de dag van de verpleging. Ik was, met mijn persoonlijke ervaring, onderdeel van de toespraak van Irene. Het duurde nog geen vijf minuten maar het was lang genoeg om er van te genieten!

Ik vertel graag iets waar ik enthousiast over ben. Andere mensen raken, inspireren of overtuigen: ik vind dat geweldig! Het was bijzonder om te horen dat de aanwezigen net zo verontwaardigd waren als ik over mijn verhaal.

Het onderwerp van deze middag was stigma. De toespraak van Irene ging over hulpverlenersstigma en zelfstigma. Een mal van een diagnose op iemand plaatsten, beperkt iemands leefruimte die een persoon toch vaak al bijna niet meer ervaart door allerlei omstandigheden. Het voorbeeld dat ik vertelde was een voorbeeld van hulpverlenersstigma dat mij diep geraakt heeft. Wat mij tijdens deze middag raakte was wat Jim van Os vertelde. Hij zei: ‘normale’ mensen zijn de uitzondering, niet de mensen met een psychische beperking’. Dat raakt mij in mijn zelfstigma. Hoewel ik tegen iedereen vertel en doe alsof ik er gewoon mag zijn, net als ieder ander, is dat in de praktijk toch lastig. Diep in mij zit toch een stemmetje dat zegt: ‘Nu weet iedereen hier wat je mankeert… nu zullen ze je allemaal mijden…’. Het tegendeel bleek waar. Mensen reageerden vriendelijk op wat ik verteld had. De ervaringsverhalen van deze middag waren indrukwekkend. Er waren verschillende mensen die elk, vanuit hun eigen ervaring over stigma vertelden. Ik hoop en geloof dat deze middag met dit dappere onderwerp eraan bijdraagt dat mensen met psychische klachten het toch weer een stukje makkelijker krijgen in deze maatschappij en bij hun hulpverlener.

Deze dag was in Amsterdam. In een oud pand aan de Herengracht. Mensen die mij kennen weten wat dat voor mij betekend. Ik heb al vanaf dat ik als klein kind voor het eerst de Amsterdamse grachten zag, een zwak voor Amsterdam. Het is een droom van mij om ooit in Amsterdam te wonen ergens aan een gracht. De locatie maakte deze dag daarom nog specialer en bijzonderder. Een stukje droom dat uitkomt, terwijl ik er niet meer op durfde te hopen.

Iets schrijven over jezelf is toch nog anders dan iets vertellen over jezelf. Ik heb lang mijn mond gehouden. Letterlijk. Ik had de energie niet om iets te zeggen en ik kreeg door mijn persoonlijke omstandigheden de kans niet om voor een groep te spreken. Nu heb ik het wel gedaan. Het was een mijlpaal op een symbolische dag, op een symbolische plek. Het was fantastisch!

Klazine Tuinier,

Ervaringsdeskundige Stichting HerstelTalent

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy