Hersteltalent

Gelukkig gaat het beter…

Iedere keer weer, op ieder congres, denk ik ‘Gelukkig gaat het beter in de Ggz’. En als ik me al even vergis, dan wrijft iemand het direct onder mijn neus: “Het gaat ÉCHT beter in de Ggz Irene, niet zo negatief zijn hoor!” Op de één of andere manier ‘zingt’ dit vraagstuk me altijd een beetje los van mezelf. Een deel van mij weet dat het waar is – of beter gezegd – wil heel graag geloven dat het beter gaat in de Ggz. Een ander deel herinnert zich dat moment van nog niet zo heel lang geleden waarin ik, na drie zeer inspirerende lezingen van gerenommeerde sprekers over stemmenhoren, zelf wat mocht zeggen over het onderwerp. Tijdens mijn toespraak ging ik de zaal in met de vraag wat men van mijn training over stemmenhoren had geleerd. Het antwoord dat ik kreeg was onthutstent: “Gelukkig weet ik nu dat ik met ‘ze’ kan praten. Dat ‘ze’ nét zoals wij zijn”. Na mijn toespraak zei één van de sprekers geschrokken: “Het is misschien wel belangrijk dat we met onze vooruitstrevende verhalen niet het contact met de zaal kwijtraken.” Hij leek – net als ik – even losgezongen te zijn van zijn positieve boodschap door de prachtige en oprechte woorden van de hulpverleenster in de zaal over het feit dat ze had geleerd dat ze kon praten met mensen die stemmenhoren.

Niemand kon ontkennen dat haar mededeling an sich een belangwekkend feit was, maar ik werd er zó verschrikkelijk somber van. Die somberheid zegt wellicht iets over mijn hoge eisen. Althans, dat is wat mensen me nogal eens vertellen… “Neem nou gewoon genoegen met datgene wat je wél kan doen Irene”: zeggen ze dan. Dat wil ik heel graag…, maar…

Op de één of andere manier ben ik er niet goed in. Ik word er niet goed van dat ik nog steeds jonge mensen bij me krijg voor advies – of tegenkom in groepen – die afschuwelijke mededelingen hebben gekregen over hun toekomst met een diagnose die hen is toebedeeld. Zoals ik de afgelopen weken ook enigszins misselijk werd van de ernstige mate van discriminatie die Moslima’s ondervinden en het gebrek aan begrip voor hun klachten dat zij in de Ggz ervaren. Waar ik nog meer niet goed van word? De mensen die ik bij me krijg – en waarover je feitelijk niet anders kan dan concluderen dat ze ernstig vergiftigd worden door artsen die hen véél te véél medicatie voorschrijven. Of het gemak waarmee hulpverleners soms ‘de onzin’ accepteren dat er met mensen met een ernstige psychische kwetsbaarheid niet te praten is over hun wensen.

“Ja maar, Irene, het gaat ÉCHT beter! Zie je dat dan niet?”: vragen mensen me. Jawel…, soms wel… Het feit dat er nu steeds meer jonge mensen zijn die, wanneer ze twijfelen over de boodschap die ze krijgen van hun arts, ons bedrijf weten te vinden doet me goed en beschouw ik als een voorrecht. Het geeft me hoop.., ook al heeft dat soms iets narcistisch… Dat steeds meer artsen bereid zijn om met ons samen te werken en zelfs te adviseren wanneer er sprake is van vergiftiging-, extreme bijwerkingen- of verslaving aan medicatie geeft me hoop. Steeds meer bedrijven zien het belang van ervaringskennis en zelfhulp, waaronder Samen Sterk Zonder Stigma. Hierdoor kunnen we momenteel een prachtig project draaien voor Moslimvrouwen in de Essalammoskee in Rotterdam. Ook al is het misschien een druppel op de gloeiende plaat, we laten hem in ieder geval achter….. Het cadeau dat ik kreeg toen ik werd gevraagd om als adviseur deel te nemen aan het plaatselijke gebiedsteam maakte dat ik de kans kreeg om mensen iets te vertellen over de veerkracht van mensen met een psychische kwetsbaarheid. Het was een kans met een gouden randje….

Ik weet nog steeds niet heel zeker of het beter gaat in de Ggz, maar het is waar…. Soms voel ik heel even dat er iets veranderd…

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy