Hersteltalent

Ervaringsdeskundigen zijn zóóó ontzettend aardig….

Een tijdje geleden zei iemand tegen me: ‘Weet je wat ik altijd zo bijzonder vind aan ervaringsdeskundigen?’ Verstoord mummelde ik: ‘Neuh?’ ‘Ze zijn altijd zó aardig!’ Het leek me leuk om te zeggen: ‘Ja dat valt mij óók altijd op…’. Haar antwoord was minder leuk: ‘Goh, écht? Dus jij hebt dat óók met ervaringsdeskundigen? Je voelt je ook dírect bij hen thuis?’ Ik overwoog even om mijn grappig bedoelde antwoord verder uit te vergroten omdat deze mevrouw overduidelijk niet doorhad dat ze met een ervaringsdeskundige sprak, maar iets liet me in de steek. Dat ‘iets’ liet me in de steek omdat ik een aantal ervaringsdeskundigen soms helemáál niet aardig vind. Zelfs dúsdanig niet aardig, dat ik er last van heb. Deze herinnering kwam naar boven door een mailtje van een zeer gewaardeerd collega die de keiharde aanvallen per Facebook ‘niet meer trekt’ en daarom besloten heeft om zijn account af te sluiten.

Zelf heb ik 4 mensen bijna permanent stand-by om mijn Facebook- en Twitteraccount te beschermen tegen dit soort ongenuanceerde commentaren. Soms moeten we alle registers opentrekken om niet ten onder te gaan aan de tentoongespreide negativiteit en hardheid… Blokkeren is een uiterste maatregel. Óók ik heb me op enig moment afgevraagd of ik me nog wel met sociale media moest bezighouden. Niets zo verderfelijk als negatieve energie. Inmiddels heb ik echter mijn weg gevonden en de keuze gemaakt om omwille van bedrijfsmatige aspecten actief te blijven. Nog altijd spreek ik mensen die dit soort berichten sturen rechtstreeks aan, maar menigmaal betreft het tijdrovende inzet en levert het weinig op. Héél vaak – té vaak – gaat het over mensen die ófwel een andere mening hebben over onderwerpen waarover ik blog, ófwel het lastig vinden dat mijn agenda gevuld is met dingen die zij óók graag zouden doen.

Misschien kunnen we hiermee concluderen dat (familie)ervaringsdeskundigen gelukkig ‘gewoon’ mensen zijn, niets (on)menselijks is ons vreemd. Ik heb geleerd dat het overigens heel leuk is om mensen soms van zichzelf te laten schrikken door te zeggen: ‘Je mág die toespraak van me overnemen, doe maar…. Als de opdrachtgever het goed vindt, vind ik het ook best’. Dan ineens is soms het ‘heldendom’ niet meer zo groot. Zo is het wat mij betreft ook uitstekend als mensen eventjes mijn stalker van me overnemen. Het is écht ‘heel fijn’ als iemand naar je beste vrienden en zakenrelaties schrijft ‘dat je mensen dood laat gaan omdat je niet in ze geïnteresseerd bent’. Of wat te denken van iemand die steevast alle activiteiten die je met je bedrijf ontwikkelt de grond inboort en steeds nét iets te laat aangeeft (en via een niet openbaar persoonlijk bericht) dat het haar manier is van zeggen dat ze eigenlijk graag mee zou willen doen met die activiteiten.

In bedrijven, op congressen, Facebook en twitter vragen we vaak aandacht voor wat ons is aangedaan in relatie tot ‘anderen’…., voor tekorten die we hebben gehad…. Het is misschien nú wel het moment om óók naar ons eigen aandeel te gaan kijken en daar verantwoordelijkheid voor te nemen. Want als de norm wordt dat we elkaar voor alles en nog wat mogen uitmaken, dan vergeten we dat we inderdáád mens zijn. Onlangs vroeg iemand: ‘Waar ben je dan gebleven Irene? Ik zie je bijna nooit meer, je bent zo stil.’ Daar is een reden voor zoals u zojuist heeft kunnen lezen… En het spijtige is dat ik eraan mee heb geholpen dat het zover heeft kunnen komen, want óók ik ben héél vaak niet dapper genoeg om in het openbaar dit soort wangedrag te adresseren; of om mijn ‘eigen groep’ af te vallen. Misschien ook wel benauwd voor de verantwoordelijkheid die daarmee gepaard gaat en angst voor wat de consequenties kunnen zijn. En soms schiet ik zelf nog in de ‘fout’, want die dame van destijds had het zo ontzettend fout… Ik kan soms best aardig zijn, maar ben van nature schuw, wantrouwig en op mezelf… Belangrijk is wel dat ik het weet en besef dat ik met elke stap en handeling die ik doe iemand ernstig kan beschadigen.

Het is geen makkelijk onderwerp, maar als ervaringsdeskundigen ligt er een mooie uitdaging om met de misstanden in de zorg die we aankaarten ook de verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen gedrag en met z’n allen heel bezorgd te zijn over het feit dat één van de meest waardevolle collega’s die ik ken zich genoodzaakt ziet om zijn sociale media account te sluiten. Ik wens ons allemaal veel wijsheid in dezen toe.

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy