Hersteltalent

Uitbehandeld…

Na ruim een maand bij mijn vriendin geweest te zijn vond ik bij thuiskomst een brief op de deurmat. De brief, met voor mij zeer bekend logo van mijn zorgaanbieder, was bij nader inzien aan mijn moeder gericht en toen ik hem opende bleek mijn naam bovendien niet correct gespeld. Het adres bleek ook een probleem. Met een zucht begon ik te lezen: “Beste Andre”.

“Blabla..” Kortom; ik bleek officieel ál mijn doelen te hebben behaald en UITBEHANDELD te zijn (wat best knap is van 24 uurs opvang naar uitbehandeld…, zeg nou zelf…)! Je zou zeggen: “Dat is fantastisch nieuws!” Dat zou het misschien ook wel geweest zijn als mijn doelen in de laatste periode echt NUT hadden gehad. Leren koken én voor mezelf nieuwe dingen ondernemen waren de hoofddoelen… Nu wil het feit dat ik al van jongs af aan heb leren koken. Nieuwe dingen ondernemen zat het laatste jaar ook wel goed. Maar goed… niet te negatief, het waren tenslotte ‘doelen’.

De laatste periode ben ik in gaan zien dat ik ook zonder die doelen en goedbedoelde hulp kan functioneren. Ik ben (ja, ja, soms ook tot mijn eigen verbazing) een gezonde vent van 26. Dus je zou zeggen dat ‘zij’ mij om díe reden dan ook als een ‘volwassene’ zouden behandelen. Maar nee…, het was helaas niet de eerste brief die aan mijn moeder was gericht. In gesprek met mijn hulpverlener gaf ze aan dat ze het misschien ook wel een beetje raar en schandalig vond. Wanneer mijn hulpverlener mij niet als cliënt, maar als volwassene had behandeld zou ze denk ik niet ‘misschien’ hebben gezegd, maar me gewoon gelijk hebben gegeven.

Uiteindelijk was dat niet eens zo heel belangrijk, maar na al die tijd dat ik hier verblijf zou je toch verwachten dat ze doen wat ze zelf zo mooi op hun site zetten: ‘De cliënt staat op 1 en we behandelen hem met respect. We leggen in de behandeling de nadruk op zelfredzaamheid’.

Zoals Cruijff echter zo mooi zegt: ‘Elk nadeel heb zijn voordeel’. Na lange tijd is er eindelijk wat meer contact met mijn moeder nadat ze hier al bijna mijn hele leven om heeft gevraagd. Ze is nu eenmaal belangrijk in mijn leven! Het wil echter niet zeggen dat mijn hulpverleningsinstantie vervolgens alle correspondentie over mij (!!) naar haar door moet sturen onder het motto ‘Goed contact is belangrijk‘.

In de eerste paar dagen van mijn vakantie kreeg ik nog wat mailtjes van ze, hoe het ging?, of ik het nog wel redde? (Huh??) en of ik het volhield? (Noot voor de lezer: Ik was niet mijn militaire dienst aan het verrichten, ik was bij mijn vriendin) Ik ben sinds lange tijd daardoor erg gelukkig en heb het eindelijk naar mijn zin. Het was dus niet zo dat ik stond te springen om met ‘thuis’ geconfronteerd te worden. De plek waar ik was – bij mijn vriendin – was immers voor dik een maand mijn thuis.

Ik heb dingen gedaan die ik voorheen nooit had durven dromen. Plekken bezocht die ik alleen kende van de hiphopscene waar ik al langere tijd in geïnteresseerd ben. Ik liep meer dan een week lang door mensenmassa’s voor feestjes. Om de bezorgdheid van mijn hulpverleners in te dammen heb ik maar geschreven dat het ‘prima’ ging. En ik mijn leven leidde en gelukkig was. Ze schreven dat het voor hen ‘heel erg leuk’ was om te lezen. Waarschijnlijk was ik er blij mee geweest als ik het gevoel had gehad dat ze er iets van meenden… Maar ach, ik hoor het eigenlijk liever van de mensen naast me. Ook al is mijn cirkel (nog) niet zo groot.

Waar ik eigenlijk mee wil afsluiten is dat hoe ‘professioneel’, ‘respectvol’ of ‘goed’ je ook iets wilt noemen, het wel handig is als het dat in de werkelijkheid ook ÉCHT is. Het maakt het niet méér ‘waar’ door het héél mooi op je site te zetten. Als je zegt dat je er voor de mensen bent en ze als volwaardig behandelt neem dan op zijn minst de moeite om:

  1. Hun naam correct te spellen;
  2. De brief juist te adresseren;
  3. En als er een mail komt die ook netjes te beantwoorden.

Tot slot… Als je zegt dat je iets gaat doen…. dóe het dan ook voor die persoon en kom gemaakte afspraken na! Het is op zijn zachtst gezegd cynisch dat mijn tijd hier aan een eind is gekomen naar aanleiding van een eindrapportage die ik, nóch mijn moeder, ooit hebben gezien…

De zoektocht naar een huisje voor mezelf is begonnen! Mocht u nog ideeën hebben….? Ik houd me aanbevolen…

Luctor Et Emergo, André Hoek (vrijwilliger Stichting HerstelTalent)

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy