Hersteltalent

Mijn woorden konden niet meer terug…

Diep in de nacht lag ik te woelen over de woorden die ik de avond ervoor uit mijn mond had laten rollen. “Ja maar, bij de Nederlandse groep….” Terecht hoorde ik mijn collega Bouchra met een zucht en verbazing zeggen: “Wat zeg je…..?” En op dat moment drong met een vreselijke schok tot me door wat ik had gezegd. Ik hoorde mezelf al struikelend corrigeren. Mooier werd het er niet van. Als de telefoon mijn zweetaanval had kunnen verwerken had ie “blub” gezegd. Het liefste had ik onder een steen gekropen en er niet op teruggekomen.

We kwamen er wél op terug… Beschaamd probeerde ik samen met mijn collega verklaringen voor mijn uitspraak te vinden die aantoonbaar kant nog wal raakte. De eerste groep die we met het project ‘Mijn kracht belicht’ deden was voor de omschreven doelgroep ‘Moslimvrouwen’ in Rotterdam. De tweede groep deden we voor een aantal vrouwen van onze eigen Stichting HerstelTalent in Dishoek (Zeeland). Beide groepen bestonden uit deelnemers die de Nederlandse nationaliteit dragen. Er waren twee Nederlandse groepen!

Waarom zei ik ‘Nederlandse groep’ in plaats van ‘de groep uit Dishoek’? Het gesprek ging over hoe verleidelijk het is om in groepen te praten. Over onze neiging om onderscheid te willen maken. ‘Zullie’ zijn toch wel heel anders dan ‘wullie’! Over de invloed van media op mijn (ons) taalgebruik. De belangrijkste vraag die ik mezelf uiteindelijk moest stellen was wat ik nu eigenlijk had willen zeggen. Het bleek te gaan over de hoeveelheid trauma’s die de groep vrouwen in Rotterdam rapporteerden in vergelijking met de groep vrouwen in Dishoek. Er was dus geen enkele reden geweest om over de Nationaliteit van deelnemers te praten.

Later die week hadden we een bijeenkomst in Dishoek waarin Bouchra haar motieven uitlegde voor het maken van de cursus. Er gebeurde iets moois toen ik eerlijk vertelde over mijn ‘domme’ uitspraak. Het leidde tot een sfeer waarin iedereen automatisch steeds zorgvuldiger zijn woorden ging kiezen. Woorden kunnen niet meer terug als ze eenmaal gesproken zijn… Je kunt echter wel de bereidheid tonen om dat wat je zegt te onderzoeken en ter discussie te stellen. Iemand merkte op dat het wel heel moeilijk was om zo met elkaar te praten. Waarop ik niet anders kon dan verzuchten: “Ik denk dat het goed is dat we heel voorzichtig zijn met dat wat we zeggen…, heel voorzichtig…”

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy