Hersteltalent

Zomaar een dag… (14 december 2016)

Hij bereid een heerlijke lunch voor onze wandeling en ik heb mijn zoveelste zenuwaanval.

Het gaat hier goed.

De zon schijnt en we komen tot rust – alhoewel er zoveel aan stress en onrust in ons zit dat een weekje eigenlijk te kort is.

Er zijn veel gesprekken, veel ja – bij momenten.

Vandaag heb ik mijn laatste milligram Venlafaxine genomen.

Vanaf morgen geen anti depressiva meer. Dat het uit mag sterven in mijn bloed… Of ik echt zonder kan zal de tijd uit moeten wijzen.

Af en toe denk ik van niet omdat afkicken “fucking” heftig is en mij een niet leuk persoon maakt.

Mijn keel word dik, tranen vullen mijn ogen en toch is het goed.

We rijden zo met de bus naar een mooi wandelpad.

Daar zullen onze voetstappen geschiedenis worden.

Het leven is goed en zal alleen maar beter worden…

Sil, medewerkster Stichting HerstelTalent

 

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy