Hersteltalent

Kerstblog

Het is kerstavond en het einde van het jaar komt dichterbij… ik ben in een melancholische bui. Zo eentje waar ik elk jaar op hoop en elk jaar van droom. Ik houd ervan om terug te kijken op het jaar. Als het tenminste een jaar is waarvan ik blij word. Hoewel… ook in minder blije jaren kun je altijd lichtpuntjes vinden. Ik kijk graag terug. Ik doe dat ook altijd op 16 februari, de avond voordat ik jarig ben. Nu doe ik het al een paar weken.

De laatste jaren wilde ik het graag en probeerde ik, bijna wanhopig, op oudejaarsavond dit gevoel op te wekken. Tevergeefs. Dat het nu wel lukt symboliseert voor mij een bijzonder jaar. Het jaar waarin ik mijn gevoel weer terugkeerde. Het jaar waarin ik weer leerde huilen, leerde lachen en leerde genieten. Misschien is dat wel de beste samenvatting van 2016 voor mij.

Ik zou het hier bij kunnen laten, maar dan lijkt het net een eenzijdig succesverhaal. Maar succes heeft altijd een keerzijde. Eén van de dingen die ik dit jaar geleerd heb, is dat de grootste factor van succes heel hard werken is.

Nu ik dit schrijf, overvalt mij een groot gevoel van dankbaarheid. Want ik heb inderdaad hard gewerkt maar ik heb ook zoveel steun gehad! Van een paar lieve, waardevolle mensen om mij heen. Ik schat ze nog steeds niet op volledige waarde, maar al zoveel meer dan vorig jaar. Ik besef ook wat een voorrecht het is dat ik het kon opbrengen om hard te werken én dat ik succes mocht zien.

Ik weet dat er zoveel mensen met mij heel hard werken maar soms met minder resultaat. Vandaar ook die dankbaarheid dat ik een positieve balans op kan maken. Maar ook diep respect voor alle mensen die met mij zo hard werken.

Ik denk aan alle mensen van HerstelTalent. Wat ben ik blij dat ik jullie een beetje heb leren kennen. Wat ben ik blij met alles wat ik van jullie geleerd heb. Vooral een kijkje in jullie persoonlijke processen en worstelingen. Dat leerde mij nederigheid. Herstel is een persoonlijk proces maar de strijd van anderen kan je zoveel leren. Ik denk ook aan de mensen zonder een psychische kwetsbaarheid die ik bijvoorbeeld heb mogen ontmoeten tijdens mijn studie. Ook zij werken zo hard en gaan voor een doel, bijzonder inspirerend!

Iedereen is uniek heb ik altijd geleerd… dat geloof ik nog steeds, maar ik nuanceer het nu. Want met al die verschillen hebben mensen vooral veel overeenkomsten. In mijn herstel was en ben ik vaak egoïstisch. Ik dacht dat het alleen voor mij zwaar was en vergat daarbij dat met mij nog heel veel mensen keihard hun best doen. Ik heb meer gemeen met mijn medemens dan ik altijd dacht. Maar zoals ik al eerder schreef, het heeft mijn respect voor de mensen om mij heen doen stijgen en het heeft mij nederiger gemaakt. Wat een ontdekking en dat rond kerst…

Het heeft mij dichter bij de mensen om mij heen gebracht. Ik voel mij meer verbonden. Meer verbonden met de mensen om mij heen, maar ook meer verbonden met mijzelf. Het betekent jezelf kwetsbaar opstellen. Maar ook zorgvuldig kiezen bij wie je dat doet. Voelen en vertrouwen hebben evenveel met elkaar te maken als delen en verbinden.

Bij het melancholische einde van het jaar gevoel hoort ook een vooruitblik naar een nieuw jaar. Eerlijk is eerlijk, het is gewoon een nacht slapen en weer wakker worden op 1 januari, maar ik vind het best spannend. Hoe zal het gaan? Wordt het nog beter? Of loop ik het risico dat ik, zoals al die achterliggende keren dat het beter ging, toch uiteindelijk weer de prijs betaal voor hard werken? Gelukkig weet niemand het. Wat ik wel weet en wat het achterliggende jaar mij geleerd heeft, is dit: “If you want something you never had, you have to do something you’ve never done.” Dat wens ik iedereen toe met goede en nieuwe voornemens voor het nieuwe jaar! Het liefst vanaf vandaag…

Klazine Tuinier, medewerker Stichting HerstelTalent

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy