Hersteltalent

Zitten met het zelf

Hier zit ik dan met mijn zelf.

Moe ben ik. Heel erg moe. Te moe om helder te denken en te moe om te voelen. Ergens een vertrouwd gevoel, op deze plek heb ik vaker gezeten. En vertrouwdheid wint het soms van het onbekende weet ik. Dus zo vervelend is het niet.

Ik BEN… ik zit… hier… met mezelf in een kamer met een prachtig boeket bloemen voor mijn neus en de geur van wierook. Rustige muziek klinkt uit de luidsprekers onze hond licht als een kleed op de vloer. Ze ervaart rust dat zie ik aan haar ademhaling. De regendruppels klinken op het raam. Een soort geruststellend geluid. En ik proef de fijne smaak van een kop kruidenthee. Dit is het, meer niet op het moment.  Dus vanuit de mindfulness gedachte is er helemaal niks aan de hand. Ik zou er een heel drama van kunnen maken. En soms doe ik dat ook dan denk ik: Tjee wat ben ik er slecht aan toe of mijn omgeving  die zegt “Peetje” wat ben je toch ziek. Nu doe ik het even niet.. ik zit.

En de huisarts zegt hij is er weer… burn-out … burn-out 15.0 voor mij. Burn-out is werk gerelateerd en ik ben arbeidsongeschikt verklaard dus dat klopt niet. Het licht een beetje anders in mijn geval.  De neuroloog noemt het overbelasting, de psychiater noemt het een depressie. Wat maakt het eigenlijk uit welke naam we eraan geven.  Het is wat het is. Mijn eigen realiteit die ik NU te accepteren heb en van waaruit ik steeds weer opnieuw beginnen mag.

Ik heb de laatste tijd mijn grenzen te ver opgeschroefd. Niet goed naar mijn lichaam geluisterd en niet goed genoeg voor mezelf gezorgd. En ik weet dat ik daar altijd een hoge prijs voor betaal. Maar het gekke is dat ik dat toch niet helemaal zo ervaar omdat ik het afgelopen jaar enorme mooie ervaringen heb opgedaan en mooie creaties heb gevormd die mijn leven zin en betekenis geven. In de vorm van een TOED-diploma een samenwerkingsverband waarin ik mocht leren samen werken en die een mooie cursus voortbracht waardoor ik kon leren prachtige kennis te delen. En ik hoorde bij een groep mooie mensen. Stuk voor stuk knokkers voor een leefbaar bestaan en hardwerkend voor ieders eigen ontwikkeling. Ieder op zijn eigen wijze gedreven vanuit het hart zoekende naar een weg om het leven zin en betekenis te geven zowel voor zichzelf als voor de ander. Wanneer ik mijn grenzen niet was overgegaan had ik dit niet bereikt. De vraag is alleen is het deze prijs waard? Die vraag stel ik mezelf. Ik geef als antwoord JA omdat dit is wat het nu is. En er NEE tegen zeggen zou de zaak alleen maar ingewikkelder maken.

Herstellen (ik noem het eigenlijk liever ontwikkelen) is nu eenmaal een voortdurend proces van vallen en opstaan. Binnen dit proces zijn er zoveel factoren die een rol spelen. Je draagkracht, zowel mentaal als fysiek, je omstandigheden, je persoonlijkheid, de zorg om je heen en zeer zeker ook je eigen verantwoordelijkheid nemen in het hele verhaal.  Nu vind ik het verhaal waar in ik beland ben niet altijd even plezant en dat zelf verantwoordelijkheid nemen ook niet altijd even gemakkelijk. Dat vraagt soms om een diepe buiging. De sombere periodes en periodes van totale uitputting zijn niet fijn maar ik vind zelf vooral het haperen van mijn hoofd zo ingewikkeld om te dirigeren. Dit haalt zoveel in het beleven van een “zelf” over hoop. Die hersens gooien mijn dagelijks leven en overzicht steeds zo in de war. Leven zonder automatische piloot met een brein dat het soms doet en soms ook helemaal niet vraagt veel externe sturing en hele speciale arbeidsvoorwaarden om te kunnen leven en dat kan soms erg onnatuurlijk aanvoelen. Zo ook het gapende gat in mijn geheugen dat zoveel van mijn identiteit ontnomen heeft. Ik probeer daarin mild te blijven naar mezelf maar het is soms ook heel naar voor mijn omgeving. Het heeft ook invloed op de mensen met wie ik leef en samen werk. De onduidelijkheid in mezelf werkt zo door op de ander en ook de periodes van overbelasting en somberheid. Ik kan dan niet anders dan hopen dat ook zij in staat zijn om mild naar mij te blijven kijken. Lukt dit de ander niet dan zal ik ook daar proberen mild naar te blijven kijken. Want ik weet zelf dat ik steeds opnieuw mijn beste best doe met al mijn tekortkomingen en mogelijkheden waar je als mens mee behept ben. En zo ont-wikkelen we door. Stap voor stap met af en toe een struikeling. Ik ga nu mijn wandelschoenen aantrekken en mijn vloerkleedje, mijn Makker uitlaten. Stap voor stap.

Petra, medewerker Stichting HerstelTalent

  • Stichting Hersteltalent