Hersteltalent

Bijzondere vrouwen*

“Bij toeval weet ik dat die vrouw zijn nieuwe vriendin is. En zó blijkt maar weer dat iedere vrouw zonder problemen bij mijn kinderen in de buurt kan komen, terwijl ik ze al járen onder begeleiding moet zien. Hoe onrechtvaardig is dát Irene? Hóe lang moet dit nog duren? Wanneer is het goed genoeg voor de rechter?”

Mijn mond valt open van deze analyse. Ik kan niet anders dan concluderen dat mevrouw X gelijk heeft. Het is ook vreemd. En ook weer niet… of wel…? Er ís toch ook veel misgegaan? Het is toch niet vreemd dat er goed gekeken wordt naar de veiligheid van de kinderen? Maar ze heeft wél een punt! Of niet….? Hoe lang moet zij bewijzen dat ze nooit meer zo psychotisch zal worden zoals toen? Valt dat ooit te bewijzen? En hoe?

De keren dat ik vrouwen heb begeleid die te maken kregen met uithuisplaatsing van hun kinderen – vanwege ernstige ontwrichting(en) in hun leven – greep me dat steeds enorm naar de keel. De uitzichtloosheid en onzekerheid stroomt over het algemeen uit hun poriën. Alles wat ze doen lijkt onder een vergrootglas te liggen. En de vermaledijde psychische kwetsbaarheid die in dit soort zaken een rol speelt lijkt te pas en te onpas ingezet te kunnen worden door ‘de tegenpartij’ om de ander op ongekende achterstand te zetten. Iedere keer lijkt de eindstreep weer een paar meter verlegt te worden zonder dat duidelijk is waar de ‘strijd’ gaat eindigen. ‘Machteloosheid’ is een understatement in dit soort zaken.

“Mag ik zeggen dat ik het vreemd vind? Vrijwillig? Bedoel je dat jouw kind al 5 jaar vrijwillig uit huis is geplaatst? Maar hoe dan? Je bent het er toch niet mee eens?”

Een bijzondere variant die steeds meer voorkomt (zie ook de volgende blog) is de ‘vrijwillige’ uithuisplaatsing. Een uithuisplaatsing die menigmaal alleen maar tot stand heeft kunnen komen omdat de vrouw in kwestie te horen heeft gekregen ‘dat ze anders haar kind(eren) kwijtraakt en de zeggenschap kan verliezen’. Het is een vorm die mensen op een ‘slimme’ manier berooft van hun rechten en dat op een INTENS beroerd moment in hun leven. Een moment waarop men JUIST gewezen zou moeten worden op zijn of haar mensenrechten. Doordat men ‘vrijwillig’ heeft ingestemd met de uithuisplaatsing moet men later niet zeuren – en vóóral in het belang van het kind blijven denken. Hoe langer zo’n constructie voortduurt; hoe dubieuzer de situatie wordt. Op een gegeven moment is er namelijk bijna geen weg meer terug. Wat is namelijk nog het belang van het kind als het al langer op de plek van vrijwillige uithuisplaatsing woont dan bij de biologische ouder?

“Ik heb zo’n spijt Irene. Hoe kan ik nu ooit aan mijn kind verklaren dat ik me niet heb laten informeren? Dat ik me niet heb laten bijstaan? Dat ik mijn rechten heb laten afpakken? Dat is toch niet geloofwaardig?”

Ik laat me graag en diep raken in mijn werk, maar aan deze vorm van verdriet, machteloosheid – en bij tijd en wijle schending van mensenrechten – raak ik slecht gewend. Samen met deze dappere vrouwen huilen – en soms ook huiveren is alles wat overblijft… Er rest mij niets anders dan ze bijstaan in hun onbeschrijfelijk lange marathon en te hopen dat ik ooit met hen de eindstreep mag halen.

Wie staat er eigenlijk op voor deze vergeten en onzichtbare groep bijzondere vrouwen?

Irene van de Giessen, directeur Stichting HerstelTalent

*Overal waar het woord ‘vrouwen’ in mijn tekst staat kan men ook ‘mannen’ lezen (of ‘mensen’ zo men wil)
  • Stichting Hersteltalent