Hersteltalent

Met een ‘borderliner’ valt echt niet te werken

Bewindvoerder tegen een collega-bewindvoerder: “Ik heb van de week een cliënt overgedragen naar een ander. Ik ben zo blij dat ik van haar af ben. Het is een ‘borderliner’, daar valt echt niet mee te werken”.

Even wordt het zwart, rood en paars voor mijn ogen van woede.

Ik ben in de rechtbank voor iemand die ik begeleid. Hij wil onder bewind komen. Samen wachten we aan tafel tot we naar binnen mogen. Na mijn eerste emoties denk ik direct: “Rustig Carla, rustig! Bewaar je kalmte.”. Het lukt me zonder dat iemand ook maar iets aan me merkt. Dan zeg ik uiterst kalm: “Goh dat vind ik nogal wat, wat je daar zegt over mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis, hier zit namelijk ook zo iemand”, en wijs op mezelf.

Terwijl ik het zeg zie ik de blik in de ogen van de bewindvoerder veranderen en ze zegt: “Nou, dat is dan jouw probleem!” We zitten vlak naast de trap. Even komt er in mijn woede een beeld bij me opborrelen waarin ik haar ‘met liefde’ over het muurtje van de trap gooi. Ik weet me echter keurig te beheersen, dus ik antwoord haar: “Nee hoor, ik heb geen problemen. We zijn tenslotte niet allemaal hetzelfde; dus niet iedereen over één kam scheren”. Ze antwoordt snel: “Nou déze wel hoor, die heeft het zó erg! Ik heb haar aan een collega overgedragen die net begonnen is, dus ben benieuwd hoe lang ze het volhoudt”. Blijkbaar vindt ze zichzelf erg grappig want ze lacht erbij. Ik besluit het hier maar bij te laten, maar het voelt niet prettig.

Eenmaal weer thuis, blijft het door mijn hoofd spoken. Het ‘schuurt en prikt’. Het zit me blijkbaar behoorlijk dwars. De volgende dag bespreek ik het met mijn collega’s. Het bevalt me vooral niet dat ik er zo’n last van heb. Ik ben juist trots op wat ik de afgelopen jaren bereikt heb en hoe ver ik al ben in mijn herstel. Wat is het dan toch precies wat mij zo raakt?

En dán weet ik het opeens… Het was die veranderde blik in haar ogen, die blik van ‘gewogen en te licht bevonden’, terwijl het daarvoor een blik van ‘gelijkwaardig aan elkaar zijn’ was. Dát is wat zo’n pijn doet! Niet beoordeeld worden op mijn werk als ervaringsdeskundige, maar veroordeeld worden op het feit dat ik in haar ogen een ‘borderliner’ ben.

Zodra ik dit inzie komt de rust. Het is haar kortzichtigheid, dus niet mijn probleem. Nu een paar dagen later kan ik er zelfs om lachen en denken: ‘Ach, iemand die nooit boven haar dialect heeft weten uit te stijgen – en niet in staat is Algemeen Beschaafd Nederlands te spreken, dáár sta ik lekker boven!’, om ook maar eens een stigma te gebruiken. 😉

Carla Baas, herstelcoach bij Stichting HerstelTalent

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy