Hersteltalent

Diploma’s en certificaten

Vanmorgen sprak ik een collega van Hersteltalent. Zij heeft haar Master volbracht en dat is een bijzondere prestatie. Chapeau! Bewondering heb ik voor de weg die zij bewandelde om dit te volbrengen. Ik ervaarde zelf bij het volgen van de TOED wat ik allemaal moest overwinnen om weer naar school te gaan. Zo heb ik ook respect voor mijn mede collega’s die aan het scholen zijn.

Ik vertelde haar mijn worsteling met de plaatjes van diploma’s en certificaten die ik voorbij zie komen op facebook. Mede ook binnen ons eigen Hersteltalent. De worsteling die ik daarmee voer in mezelf waarmee ik niets af wil doen aan het feit dat ik vind dat deze prestaties het verdienen om zichtbaar te zijn en gevierd te worden. Maar het raakt in mij ook pijn en jaloezie. En tegenwoordig ga ik dan op onderzoek in mezelf Waarom ervaar ik dat zo?

Het draait in het leven zo vaak om diploma’s waar ik in de loop van mijn leven de grip op verloor. Ik verloor mijn diploma’s door hersenletsel niet op papier maar wel in mijn ervaringen. Op papier zijn mijn diploma’s nog net zo waardevol. Een opleiding volbrengen gaf houvast, structuur, erkenning, sociale verbondenheid en een heel veel nieuwe kennis die ik kon integreren in mijn leven. Ik had een duidelijk antwoord wanneer mensen mij vroegen: “wat doe je?” “wie ben je?” Nu is het niet meer zo dat ik nu niets meer doe, want ik ben elke dag bedrijvig met heel veel maar toch voelt het voor mij soms minderwaardig ten opzichte van de rest. Een raar gevoel wat zich al lang geleden in mij heeft gehuisvest. Het was zo makkelijk om te kunnen zeggen ik volg een studie of ik werk daar en daar. Alsof ik daarmee mezelf bestaansrecht gaf en dit verloor toen ik er niet meer in staat toe was.

Iedereen bij Hersteltalent zoekt zijn eigen weg om de levens ontwrichtende ervaringen om te zetten in iets bruikbaars en betekenisvols en het is fantastisch dat we ons ook via scholing kunnen ontwikkelen.
Ik ben aan het leren trouw te blijven aan mijn eigen proces van ontwikkeling. Daar kom ik deze worstelingen ook in tegen. Deze gedachte van me minder voelen zit in mij. Het heeft te maken met me niet goed genoeg gevoelen in wat ik doe en verlangen naar erkenning wanneer herstellen en/of leven over worstelen gaat of plaats vind op onzichtbaar terrein waar geen diploma’s voor worden uitgereikt.

Voor allerlei belangrijke zaken binnen het proces van herstellen, leven en ervaringen zinvol inzetten zijn geen diploma’s of certificaten. Zo krijgen de mensen die het qua gezondheid en vaak afhankelijk van hulp maar net redden een simpele dag te beleven geen certificaat. Terwijl hun moed en ondanks alles hun vriendelijkheid en optimisme toch echt een diploma verdient. Ook wanneer je merkt dat je een stap terug moet doen om in herstel te blijven. Daar is veel moed voor nodig en je kunt alleen jezelf de beloning van deze moed toekennen. Dus wanneer ik in de buitenwereld geen erkenning vind voor het gene waar ik nu mee bezig ben maar waarvan ik zelf weet dat wat ik doe voor mij op dit moment de juiste keuzes zijn blijf ik trouw aan mezelf en moet ik niet vergeten mezelf daarvoor te belonen. Mijn eigen waarde toekennen.

Lieve collega’s trots op jullie allen, wat je ook doet of waar je ook bent in je proces. Ik hoop vooral dat je geniet van het onderweg zijn, leert en integreert. Diploma’s en certificaten stuk voor stuk dik verdiend en hard voor gewerkt!

He he… Peetje, weet je jou moet ik even streng maar mild toe spreken “stop met vergelijken” “je bent goed genoeg” dit is jou weg en geef jezelf zo nu en dan een certificaat want ik vind dat je een hele prestatie levert op deze weg. Nu “koffie”!

Petra Jobse, ervaringsdeskundig medewerker Stichting HerstelTalent

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy