Hersteltalent

Fijne vakantie

Vandaag, dinsdag, begint mijn korte vakantie. Even geen mensen begeleiden, even geen collega’s. Het duurt tot en met zondag. Maandag ga ik weer aan de slag. Ooit had ik 3 weken vakantie en ging ik met mijn gezin twee weken weg. In 2005 kreeg dit een andere wending. De vakantie werd acuut afgebroken en sindsdien is het zoeken naar een fijne vorm van vakantie “vieren”. Die hadden we gevonden, tot we 3 jaar geleden onze laatste vakantie samen hadden. Het was niet zo’n succes. Sinds 2016 heb ik geen vakantie meer “genoten”. Ik merk dat er te veel lading op zit. Te veel nare, ongemakkelijke herinneringen.

Vandaag zou ik met mijn dochter en schoonzoon mee kunnen reizen naar hun vakantieadres. Ik heb het even overwogen, mijn zoon gevraagd of hij mee wilde, zodat ik niet alleen reis, maar ik heb besloten het niet te doen. Ik wil niet weg uit het huis waar ik nu een jaar met plezier woon. Waar ik mijn rust vind, waar ik geen herinneringen heb aan het verleden. Waar mijn kat is, die ik niet alleen wil laten nu ze zich eindelijk wat meer thuis voelt (na een lange periode van wennen en vertrouwen krijgen in haar personeel).

Maar bovenal wil ik het mijn kinderen en mezelf niet aandoen om weer te ervaren wat er in 2005 gebeurde, nl. meemaken dat hun moeder in paniek raakt op vakantie en acuut naar huis wil. Ik weet dat dit angst voor de angst is, maar ik ben er nog niet aan toe. Ik heb nog niet genoeg vertrouwen in mijzelf hierin. Dus blijf ik thuis, bij de kat. In mijn inmiddels bijna vertrouwde omgeving. Ik merk dat ik elke zomer weer het onrustige gevoel krijg. Mensen aan de telefoon die je een fijne vakantie wensen, foto’s van vakantievierende familie waardoor ik het gevoel krijg dat ik het ook leuk moet hebben. En ook hier weet ik dat dit niet hoeft. Ik weet het allemaal, maar het gevoel is er (nog) niet.

Ik zoek naar een manier om de zomer goed door te komen. De zomer, het seizoen van mijn verjaardag die ik vaak niet vier, omdat er veel mensen op vakantie zijn. Het seizoen waarin mijn broer en mijn vader overleden. Het seizoen van stressvolle vakanties. Het seizoen van definitief afscheid nemen van een droom om samen oud te worden. Het seizoen waarin ik naar mijn nieuwe huis ging, mijn nieuwe toekomst tegemoet.
Nu ik dit zo schrijf vind ik het niet zo heel vreemd dat de zomer niet mijn seizoen is. Misschien komt het ooit. Als ik achter mij kan laten wat ooit in de zomer geweest is en ook hier mijn brein kan resetten en nieuwe, fijne herinneringen voor in de plaats krijg.

Ik wens jullie een fijne vakantie.

Judith Koudijzer, allround senior ervaringsdeskundige Stichting HerstelTalent

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy