Hersteltalent

Cursus Crisiskaartconsulent

Wat ik nu ga vertellen, is eigenlijk een beetje gevaarlijk voor mij… Mensen die mij kennen, weten dat ik niet zo goed ben in genieten. Niet zo goed in de zonzijde van het leven zien… De schaduw ligt altijd op de loer. Een goede prestatie kan altijd beter… Maar ik verklap je een geheim, de afgelopen zeven weken heb ik genoten.

Eind oktober startte ik samen met een collega een cursus voor nieuwe crisiskaartconsulenten. Spannend. Want het was nieuw, in alle opzichten. Nieuwe cursisten, nieuw trainerskoppel. Zeeland is nogal ‘ons-kent-ons’, maar in dit geval had ik de cursisten nog niet gezien voor de eerste bijeenkomst. Zij mij ook niet, trouwens, wat interessante discussies opleverde over onder andere de herkomst van mijn naam, die Italiaans kan klinken door de telefoon…

Ik ben blij met nieuwe consulenten, want het is lastig om mensen te vinden die het aandurven om weer aan de slag te gaan. Maar de grootste winst zat hem in de reacties van de cursisten, de aflopen weken en zeker vandaag. Ik kan geen mens goed uitleggen hoe bijzonder het is om mensen te zien in hun kracht. Mensen die alles overwinnen voor hun toekomst.

‘Waarom ben je elke keer toch met de trein komen reizen, ondanks dat je dat voor de cursus niet durfde?’ Vraag ik. ‘Omdat meedoen met deze cursus mij hoop geeft voor de toekomst. Omdat ik met mijn leven verder wil en niet wil blijven zitten. Omdat ik geloof in de crisiskaart en wat die voor mensen kan betekenen. Omdat ik mensen wil steunen bij hun herstel. De crisiskaart is geniaal’. Die uitspraak had ik het liefste opgenomen en in een promotiefilmpje gezet. ‘Of, ik had niet kunnen denken dat zeven bijeenkomsten zo’n impact konden hebben op mijn kwaliteit van leven’. Wat het verschil maakte? ‘Het invullen en reflecteren op het eigen crisisplan, de eigen regie. Zelf bepalen wat goed voor mij is als het met mij niet goed gaat.’ Ik waag het toch te vragen: ‘Jij had toch een signaleringsplan?’ ‘Ja…’

Mijn volgende vraag is: ‘Ben je veranderd? De afgelopen zeven weken?’ ‘Ja, ik probeer mij nu op de ander te richten in mijn gesprekken en vragen en minder met mijzelf te komen’. Dat is een les die bij iedereen goed is blijven hangen. Als ervaringsdeskundige praat je eigenlijk helemaal niet veel over jezelf. Je maakt het verschil door je vraagstelling en je houding. Die geven ruimte voor herstel. ‘Het geloof in de crisiskaart, de noodzaak en het nut ervan, dat is waarom ik ben gebleven. Ondanks dat ik het zo spannend vond. Want alles wat met leren te maken heeft, vind ik spannend. Maar ik ben gebleven. Ik begreep wat er gebeurde en voelde mij begrepen.’ Het overwinnen van angst, confrontaties en kwetsbaarheid kwam bij iedereen terug. ‘

Het is nog maar 6 december, maar voor mij kunnen de feestdagen nu al niet meer stuk.’ Want zo voelt het als je een overwinning hebt behaald. Het is zo bijzonder om te zien dat mensen met mij in de kracht van de crisiskaart geloven. Maar vooral dat deze mooie mensen samen met mij de hoop op herstel in leven willen houden. Dat zij hem zelf leven en uitstralen. Hun kwetsbaarheid tonen én overwinnen. Mensen zien veranderen, zien groeien, zien stralen en tot zulke mooie inzichten zien komen. Door de crisiskaart of als consulent. Ik kan er niet over uit. Volgens mij is dat het mooiste wat er is. Dat is waar ik het voor doe.

Vandaag was een wisselvallige dag. Maar aan het einde scheen de zon, stralend!

Klazine Tuinier, Projectleider Crisiskaart Zeeland.

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy