Hersteltalent

Liefde is verdraagzaam

Ik weet nog goed dat ik als kind en later als puber vaak tegen mijn vader zei: ‘Pap, en als God nu naar de wereld keek en ons zo zag doen, dan zou Hij zo verdrietig zijn…’ Dan was er weer iets vreselijks gebeurd, binnen de kerk wel te verstaan. Dan was er een dominee weggepest, iemand uit z’n ambt gezet, of erger nog, iemand verbannen uit de kerk omdat hij de bijbel net iets anders uitlegde dan het kerkbestuur ooit bedacht had. Mijn vader beaamde dat altijd. ‘Ja…’ zei hij dan. ‘Erg hè, wat is de mens…’ Waar zoiets mee bedoeld wordt als, waar is de mens toe in staat, zo slecht is een mens.

Ik zag dat echt voor me. Jezus met tranen in zijn ogen om de puinhoop die ‘Zijn’ christenen ervan maakte.
Vandaag denk ik dat weer. Ik ben verdrietig. En ik denk dat de God van al deze ondertekenaars van de Nashville Verklaring ook heel verdrietig is. Ik geloof namelijk in God van onvoorwaardelijke liefde, die je laat zijn wie je bent. En dan echte onvoorwaardelijke liefde. Niet liefde die aan de ene kant zegt: ‘Je mag bij God komen zoals je bent’ en vervolgens zegt ‘Maar dan mag je dit en dat, en zus en zo niet.’ Liefde die mensen omarmt zoals ze zijn. Net zoals Jezus in de bijbel de prostituee vriendelijk behandelde en haar belagers wegstuurde met de opdracht: ‘Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen…’ Ik geloof niet dat deze Nashville Verklaring (Nashvilleverklaring-Nederlands-definitieve-versie-met-naschrift) ook maar iets weergeeft van wat liefde zou moeten zijn.

Het maakt mij dubbel verdrietig. Niet alleen omdat het zo pijnlijk is en onvoorstelbaar hard. Maar ook omdat er mensen hebben getekend die mij dierbaar zijn.

Zaterdag was ik bij de eerste bijeenkomst van een cursus over vroegkinderlijk trauma. Ik hoorde daar feiten over kindermishandeling, misbruik en de grote gevolgen hiervan. De cijfers liegen er niet om. Zoals we weten is dit ook binnen de kerk een groot probleem en dat is understatement. Wat had ik blij geweest, als al deze ondertekenaars zich hadden uitgesproken voor een veilige kerk, zowel fysiek als emotioneel. Voor een plaats van liefde, ruimte en vrijheid. Om te mogen zijn wie je bent.

Ik durf niet te denken aan de gevolgen van deze verklaring voor al die LHTBI’s jongeren en ouderen en hun naasten die dit lezen en huiveren.

Ik geloof er niet meer in dat de intenties van mensen per definitie slecht zijn. Ik geloof dat mensen altijd een goede reden hebben om zich te gedragen zoals ze zich gedragen. Maar deze verklaring maakt het mij, wat dat principe betreft, heel erg moeilijk. Ik geloof niet meer in het ‘zo slecht is een mens…’ wat ik hierboven schreef. Maar het kwam even in me op.

Maar ik sluit me aan bij wat ik ergens als reactie op de Nashville Verklaring las: ‘Ik wil mij met iedereen kunnen verhouden, ook met deze ondertekenaars.’ Maar dat betekent gelukkig niet dat ik met ze eens hoef te zijn.
En daarom zeg ik, in liefde: ‘Alsjeblieft, accepteer elkaar zoals je bent, want dat is wat Jezus zou doen.’

Stichting HerstelTalent

Klazine Tuinier

Projectleider Crisiskaart

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy