Hersteltalent

Woorden schieten tekort

Je hebt van die momenten in je leven waar eigenlijk geen woorden voor zijn. Maar die desondanks zeker het delen waard zijn. Zo’n dag beleef ik vandaag…

Drie jaar geleden had ik dit gevoel ook… Ik kreeg toen op mijn verjaardag, half februari mijn vrijwilligerscontract bij HerstelTalent. Als verrassing, als cadeau. Ik was ontroerd. Iemand die ik nog maar kort kende en die vertrouwen had in mij? Terwijl iedereen mij, als werknemer had opgegeven? Ik was ook verbijsterd, weet ik nog… en had een hoop vragen… Want wilde ik eigenlijk wel wat met ervaringsdeskundigheid – en wat moest ik dan in vredesnaam gaan doen? Ik was namelijk 100% afgekeurd, en geloofde in die bijbehorende boodschap: ‘Meer dan een beetje vrijwilligerswerk zul je nooit gaan doen…’ Ik maakte me erge zorgen weet ik nog. En tegelijkertijd dacht ik: ‘Dat vrijwilligerswerk begin ik dan nu maar mee…’ Zo gezegd zo gedaan… Ik begon met koffie schenken en kreeg een paar maanden later mijn eerste persoon om te begeleiden.

Nu ben ik drie jaar verder. En heb ik een soortgelijk gevoel. Deze maand teken ik mijn contract, mijn betaalde contract. En ik kan niet goed uitleggen wat dat met mij doet. Maar ik doe een poging.
Diep in mij echoën nog altijd die schadelijke woorden na: ‘Een beetje meer dan vrijwilligerswerk zul je nooit doen…’. En al is het maar twee keer tegen mij gezegd. Ik hoor het nog altijd naklinken. Het sloeg destijds al mijn hoop de bodem in om ooit nog normaal mee te kunnen doen. Hoewel ik keihard aan de slag ging om het tegendeel te bewijzen ben ik die woorden nog altijd niet kwijt.

Dat ik nu, deze maand, toch weer een contract teken, ontroert mij daarom diep. Ik kan het eigenlijk niet geloven. Het voert mij terug naar een duistere periode waarin ik alle hoop had opgegeven. Dat geeft een gevoel van pijn en van verdriet. Daarom ontroert het mij ook en maakt het mij niet uitzinnig blij, wel intens dankbaar. Die tijd van toen, die is niet meer. Er is zoveel gebeurd, zoveel veranderd. Ik ben ook dankbaar voor díe mensen die mij al die tijd gesteund hebben, door het donker heen op weg naar dit moment. En ook voor het vertrouwen van Irene en het bestuur van Stichting HerstelTalent die mij deze kans bieden.

Ja, ik ben ook blij dat ik aan de slag kan. Dat ik gewoon weer mee kan doen. Dit contract heeft voor mij daarom ook een grote symbolische waarde. Ik kan niemand vertellen hoe vernietigend het is om te horen te krijgen dat je nooit meer iets kan. Ik kan ook niemand vertellen hoe een groot geluk het is als anderen tóch mogelijkheden in je zien en jij dat ook steeds meer zelf gaat geloven.

Toevallig heb ik het deze week bij een bijeenkomst weer moeten horen. Dat psychische zieke mensen nu eenmaal niet kunnen werken, niet zelfstandig kunnen wonen en nooit zonder hulp kunnen. Ik weet dat er mensen zijn voor wie dat ook werkelijkheid is en ik denk met respect aan hen en hun naasten. Maar de meeste mensen kunnen herstellen en kunnen meedoen. Die boodschap is mijn redding geweest en ik geef graag door, in mijn nieuwe baan… en daarbuiten.
Ik roep daarom ook iedereen op, om nooit, hoe hopeloos het ook lijkt te zeggen dat iemand iets niet zal kunnen, dat herstel onmogelijk is. Want het beschadigt mensen diep, het houdt ze tegen en het belemmert hen soms hun leven lang.

Daarnaast richt ik een figuurlijk standbeeld op. Voor alle mensen die ooit zo’n schadelijke boodschap kregen. Die de verdrietige gevolgen nog altijd ervaren. Maar die vaak desondanks, toch hun leven leven en heel hard strijden voor hoop, hoop op herstel!

Projectleider Schouwen-Duiveland

Klazine Tuinier

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy