Hersteltalent

Interview met André Hoek, projectmedewerker Schouwen-Duiveland

André is eind januari gestart als medewerker bij het project crisiskaart/onafhankelijke cliëntondersteuning in Schouwen-Duiveland. We vragen hem naar zijn ervaringen tot nu toe.

André, we begonnen in februari toen het winter was, donker en koud met twee keer acht uur in de week. Wat kan jij je nog herinneren van die tijd?

Ik had er moeite mee omdat het Zierikzee was. De omgeving riep herinneringen op. Ook had ik niet verwacht dat er mensen zouden komen. Het was in het begin erg zoeken ook met betrekking tot de samenwerking. We begonnen met het voorbereiden van de voorlichtingen met name over wat HerstelTalent is, wat en voor wie wij het verschil kunnen maken en wat wij op Schouwen specifiek komen doen.

Hoe vond je het om de eerste voorlichting te geven?

Ik vond het best wel lastig. Ik voelde het stigma en dat wij anders waren dan de hulpverleners tegenover ons. Dit verschilde per voorlichting. Het is nog wel vaker voorgekomen maar ik geef er nu niet zo veel meer om.

Wat vind je het leukste tot nu toe?

Ik denk dat het leukste is tot nu toe dat je een verschil kan maken. Dat je mensen het idee geeft dat er geluisterd wordt en dat mensen je ook terug willen zien.

Waar denk jij dat het hem in zit dat wij een verschil kunnen maken?

Omdat je met ervaringsdeskundigen en de ervaringen die je hebt op dat moment als mens kan aansluiten op de ellende die je beide hebt doorgemaakt. Mensen zien en voelen dat. Ik denk dat het daarvoor zelfs niet altijd nodig is dat je praat. Dat kan ook zonder woorden.

Hoe zie jij jouw meerwaarde aan het project?

Ik ben vrij kalm als persoon en ik denk dat het voor veel mensen een bijdrage levert als ik bij hen thuis ben. Uit de energie die ik uitstraal en mijn lichaamshouding merken mensen oprechtheid. En dat ik het beste met hen voor heb. Dat betekent soms ook wel dat ik dingen meeneem naar huis. Verder ben ik van meerwaarde doordat we elkaar ondersteunen, ook als er lastige vragen komen bij voorlichtingen en bij mensen thuis. Ik ben elke dag nog wel zoekende over hoe ik bepaalde individuele gesprekken aanpak. Ik leer elke dag wel weer wat nieuws. Daarbij zijn het mensen en daarom kun je je er minder goed op voorbereiden.
Wij luisteren veel en dat is het allerbelangrijkste, merk ik. Dat was het voor mij ook en voor veel mensen van HerstelTalent. Het is de basis.

Wat was jouw mooiste moment tot nu toe?

Dat zijn er wel een paar. Maar vooral de momenten waarop je ziet dat mensen het goedvinden dat je terugkomt en dat je ze op een bepaalde manier tot rust ziet komen. De momenten waarop een moeder besluit om met haar kinderen in de ruimte te blijven met ons. Dat je ook de energie voelt. Ik pik energie en gevoel snel op en dat het soms heel emotioneel beladen is maar dat je op een gegeven moment wel voelt dat het klopt.

Wat is voor jou je grootste uitdaging in het vervolg?

Ik denk dat de grootste uitdaging wel is dat ik op een dag zelfstandig gesprekken doe, dat ik zelf naar mensen kan gaan.

Waar kijk je het meeste naar uit?

Naar de volgende mensen die we kunnen helpen. Met name de mensen die ook via het beschermd wonen traject komen. De onafhankelijke clientondersteuning rondom het beschermd wonen trekt mij het meeste.

Wat heeft je het meest verrast de afgelopen tijd?

Dat ik het nog steeds doe…

Hoe komt het dat je het nog steeds doet?

Ik denk de uitdaging om voor mijzelf bezig te blijven en hoe klein het soms ook kan zijn dat je het verschil ziet bij mensen als je over de vloer komt. Dat is voor jezelf ook fijn.

Wat is het mooiste en belangrijkste wat je geleerd hebt?

Ik heb heel veel geleerd maar het mooiste is dat ik het kan. En het ook vol kan houden.Dat ik het verschil wel kan maken en dat we dan samen als team met elkaar wel komen waar we willen komen. Mijn doel is om het zelfstandig te doen en het vertrouwen groeit in mijzelf groeit nog elke dag.

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy