Hersteltalent

Coronawereld, mijn wereld?

Nu we sinds 16 maart te maken hebben met bijzondere maatregelen i.v.m. het coronavirus – en bij mij de eerste schrik en woede wat weggeëbd is – merk ik dat er toch ook voordelen aan deze bijzondere situatie zitten.

Voor ik daarop inga wil ik eerst wat meer over mezelf vertellen. Sinds 2005 werk ik aan mijn herstel. Dat lijkt lang, maar aangezien ik in 1962 geboren ben, valt dit best mee. Als ik ergens last van heb zijn het wel angsten. Angst voor de medemens, angst om naar andere landen te gaan (met hun voor mij vreemde gewoontes), angst om plotseling te overlijden en zo kan ik nog wel even doorgaan. Mijn leven is hierdoor (vooral) beperkt tot Walcheren (Zeeland). Hier woon en werk ik. Ik ben er geboren en getogen – en voel me veilig.

Door mijn angsten voel ik me soms geïsoleerd. Ik heb het gevoel af te wijken van wat ‘gewoon’ is. Inmiddels weet ik dat mijn angsten er mogen zijn en dat ik er wat aan kan doen. En dat doe ik dan ook. Het belangrijkste wat ik met mijn angsten doe, is kijken wat voor mij haalbaar is en of dat goed voelt. Zo niet, dan zal ik goed overwegen of de spanning en angst die het oproept het waard is om toch door te zetten. Ik ben blij dat ik me inmiddels realiseer dat ik een keuze heb en me niet alleen maar door mijn angsten hoef te laten leiden!

Desondanks is deze hele Coronaperiode wel een uitdaging voor mijn angsten. Ik had in eerste instantie angst om corona te krijgen of eraan te overlijden. Ook de angst om een ander te besmetten zat bij mij hoog. Soms ben ik zelfs bang om een boete te krijgen, omdat ik me niet aan de door de overheid opgelegde regels houd. Bovendien roept het virus ook woede op. Woede omdat ik mijn oude moeder in het tehuis niet meer mag bezoeken, woede omdat ik afstand ‘moet’ houden van mijn familie. Woede omdat mensen mij benaderen (1,5 meter) alsof ik iets vreselijks onder de leden heb (en ik dat ook bij anderen doe). Woede omdat ik de mensen waar ik van houd geen knuffel mag geven.

En toch…., ondanks alles…. begin ik te merken dat de wereld waarin we nu leven steeds meer gaat lijken op ‘mijn’ wereld vol van angsten. En stiekem bevalt me dat wel.

Zo ga ik het liefst boodschappen doen op tijden dat er niet veel mensen in de winkel zijn en ik ongestoord de benodigde artikelen kan halen. De (1,5 meter) maatregelen die zijn getroffen sluiten wat dat betreft prima op mijn gewoonten aan. Een onderdeel van alle maatregelen is ook dat je niet mag reizen. Dat is best fijn als je zoals ik niet graag op vakantie gaat, drukte bij voorkeur ontwijkt en niets hebt met extreem warm weer. Ik blijf dan het liefst binnen. En 1,5 meter afstand houden is voor iemand die er niet van houdt dat mensen haar te dicht benaderen een ware zegen! Gewoonlijk stap ik achteruit als iemand mij te dicht benaderd zodat ik goed kan zien wat iemand doet. Soms vraag ik de ander om meer afstand te houden. Ineens wijk ik niet meer af als ik iemand zo’n verzoek doe. Ook houd ik niet van lichamelijk contact met mensen die ik niet goed ken. Ik schud handen omdat het moet, maar ging altijd wel bij thuiskomst mijn handen wassen. Nu is dat gewoon en wordt het van iedereen verwacht. Er mogen geen grote bijeenkomsten worden georganiseerd zoals festivals, markten en concerten. Laat ik dat nu geen enkel probleem vinden! Mijn angsten laten dit soort uitstapjes sowieso niet toe.

Als ik heel eerlijk ben voel ik me wel thuis in deze ‘Coronatijd’. Het geef me rust. Rust die ik al heel lang niet op deze manier heb ervaren.

Ik heb nu een week vrij. Een week waarin ik even tot mezelf mag komen, even beseffen dat ik nu eens geen uitzondering ben. Dat mijn wereld nu ook dé wereld is. En ik ga ervan genieten want…

‘Elk nadeel heb zijn voordeel’.

Judith Koudijzer, administratief medewerker Stichting HerstelTalent

  • Stichting Hersteltalent
  • Privacy