In memoriam – Steven Makkink

Sommige mensen zijn op een bepaald moment in je leven belangrijker geweest dan ze zelf misschien ooit hebben geweten. Steven Makkink was voor mij zo iemand. In de periode waarin ik stichting HerstelTalent en mijn plek als ervaringsdeskundige aan het opbouwen was, heb ik ontzettend veel aan hem gehad. Vanuit het Landelijk Platform GGZ stond hij naast me. Niet door me voortdurend gelijk te geven, maar wel door serieus te nemen waar het mij om ging. Steven had een heel zuiver gevoel voor cliëntparticipatie. Voor mij betekende dat bij hem nooit alleen dat cliënten ergens mochten aanschuiven of hun verhaal mochten vertellen. Het ging hem er werkelijk om dat mensen gehoord werden, dat hun positie ertoe deed en dat er voor hen werd opgekomen. En hij kon heel goed omgaan met mensen die kritisch waren. Misschien juist wel. Je hoefde bij Steven niet eerst rustig, beleefd en volledig uitgekristalliseerd je verhaal te presenteren voordat hij bereid was naar je te luisteren.

Ik herinner me dat ik hem een keer vol woede belde met ongeveer de boodschap: “nou, ga je me met al die mooie beloften van jullie in het midden van het land over ondersteuning eindelijk maar eens juridisch helpen.” Steven schrok daar niet van. Hij maakte er ook geen probleem van hoe ik het bracht. Hij luisterde naar wat er werkelijk aan de hand was en zorgde ervoor dat ik terechtkwam bij iemand met de juridische kennis die ik op dat moment nodig had. Dat typeerde hem voor mij. Je mocht komen zoals je was. Op de rouwkaart staat diezelfde zin: “Kom zoals je bent.” Toen ik die las, dacht ik: ja, dat past eigenlijk heel erg bij hoe ik Steven heb gekend. Hij was recht voor zijn raap en schuwde stevige taal niet. In de GGZ-wereld, waar we soms buitengewoon zorgvuldig kunnen worden in onze woorden terwijl ondertussen de wezenlijke dingen niet worden gezegd, vond ik dat verfrissend. En we hebben ontzettend gelachen. Dat wil ik ook niet vergeten tussen alle serieuze woorden over zijn betekenis. Steven had humor, relativeringsvermogen en iets ongecompliceerds. Bij hem had ik nooit het gevoel dat ik me anders moest voordoen dan ik was om welkom te zijn. Of hij het nu met me eens was of niet, hij was bereid er te zijn. Daar ben ik hem nog altijd dankbaar voor.

Een deel van wat ik later heb kunnen opbouwen, is ook mogelijk geworden doordat er in die eerste jaren mensen waren die mij serieus namen voordat alles al bewezen of gevestigd was. Steven was één van die mensen. Hij is op 15 augustus 2026, veel te vroeg en volkomen onverwacht overleden. Ik zal hem herinneren als iemand met humor en scherpte, met een groot hart voor mensen die niet vanzelfsprekend gehoord werden, en als iemand bij wie kritisch zijn nooit betekende dat je buiten de deur kwam te staan. Dank je wel, Steven. Voor je steun, voor je directheid, voor het lachen, het huilen en vooral voor het vertrouwen.

Irene van de Giessen