Blauwe deur

Vorig jaar rond deze tijd stond ik voor deze blauwe deur. Twijfelend of ik hier zou vinden wat ik zocht. Of dit een juiste stap in mijn herstel zou zijn. Maar wat zocht ik eigenlijk? Terugkijkend op die tijd zocht ik een veilige plek waar ik mocht zijn, in gezelschap van anderen maar zonder verplichtingen. Ik had mij die week ziek gemeld bij mijn werkgever en kreeg als advies om niet teveel alleen te zijn. Online vond ik iets over het inloopcentrum in Vlissingen. Dus hier stond ik.. twijfelend in de regen met de hoop op een goede ervaring.

Er werd open gedaan en ik werd welkom geheten. We liepen de trap op en aan de tafel zaten nog een aantal mensen. Na mijzelf te hebben voorgesteld kreeg ik thee. Met gezonde spanning en nog steeds lichte twijfel luisterde ik naar de gesprekken en verhalen. Ik kreeg alle ruimte om te zijn, te reageren en waar nodig mijn vragen te stellen.

De vrijdagochtenden die volgden was ik steevast te vinden in het inloopcentrum. Mijn kleurboek en stiften altijd in mijn tas. Ik deed mee aan de activiteit als ik dit wilde, maar kleurde ook regelmatig in mijn eigen kleurboek. En owee als er tegen de tafel gestoten werd 😉 Een lolletje, activiteit maar ook een serieus gesprek. Af en toe de spreekwoordelijke schop onder mijn kont. Het kon allemaal.

Ik mocht hier zijn wie ik ben. Dit was de plek die ik zocht!

Gekscherend zei ik wel eens; als ik later groot ben ga ik bij Hersteltalent werken! Hiermee doelde ik vooral op mijn herstel.

Een jaar volgde met ups en downs.. maar altijd was er het inloopcentrum waar ik mij welkom voelde en mijzelf kon zijn. Ik leerde mooie mensen kennen met allemaal hun eigen verhaal. Ik leerde dat ervaringen delen (h)erkenning gaf en mij het vertrouwen gaven om meer te delen.

Een jaar later stond ik vanochtend als medewerker bij diezelfde deur en mocht ik de bezoekers deze ochtend dezelfde boodschap geven als wat het inloopcentrum mij gaf; je bent hier van harte welkom om jezelf te mogen zijn!

Tamara Sinke