De kracht van ‘Gewoon doen!’

Hoe het Grenslandpad mijn grenzen verlegde.

Reizen was nooit zo mijn ding. Als kind gaf dit al problemen en was een reis naar Goes al te ver (zo’n 20 km van huis). Geteisterd door heimwee, wagenziekte en de angst voor het onbekende, wilde ik maar één ding: naar huis. Door de jaren heen ben ik gaan leren wel op reis te gaan, door te doen. Dat ging niet van harte. Ik deed het vooral omdat het erbij hoorde. Het werd verwacht, want ja, “iedereen” doet het.

De ervaring leerde dat dit niet goed kon blijven gaan. Het werd steeds moeilijker van huis weg te gaan en te zijn. Tijdens een vakantie met het gezin ging het mis. Ik miste mijn vertrouwde omgeving, het eten dat ik gewend was, mijn huis. Ik voelde me niet op mijn gemak. Ik wilde maar één ding: naar huis.

Er volgden therapieën, ik voerde gesprekken met mensen die ervaringen hadden met ontregeld zijn, want dat was ik. Al die mensen reikten mij nieuwe gereedschappen aan om weer te gaan doen. Ik gebruikte van die gereedschappen wat ik nodig had als ik “op reis” ging. Ik leerde te focussen op mezelf en niet op “al die mensen” om mij heen.

Ik kreeg door het volgen van herstelgerichte cursussen en gesprekken, inzicht in wat er bij mij gebeurde als ik op reis ging. Ik werd onrustig, wat zich uitte in bibberen, misselijk worden, duizelig zijn. Ik leerde hoe ik deze symptomen kon herkennen en belangrijker, wat te doen om ze te laten stoppen. Ik dacht zelf dat ik deze symptomen moest bestrijden, door te eten, door oxazepam te nemen, totdat iemand zei: laat het maar gebeuren. Bibber maar, laat het toe. Tot mijn verbazing hielp dit. Mijn onrust mocht er zijn.

Ik ging alleen reizen, zodat ik niemand tot last was als het mis ging. Gewapend met mijn tas vol zekerheden (paracetamol, oxazepam, omeprazol, wat te drinken en veel eten). Ik vroeg iemand die ik vertrouwde of ik mocht bellen als het mis zou gaan, zodat ik me veilig voelde. Het gaf ook vertrouwen in mijn eigen kunnen.

Ik zorgde dat mijn conditie beter werd door (samen) te gaan wandelen en later hard te lopen. Dat gaf veel voldoening en rust in mijn lijf. Ik had minder last van angsten. Als ik een half uur kan hardlopen, dan kan ik ook zo lang, (of langer) in de auto zitten zonder dat ik eten of drinken nodig heb, was mijn gedachte. Hierdoor ging het reizen me ook beter af. Ik nam letterlijk het stuur in handen door zelf auto te rijden, soms met iemand naast me die ik vertrouwde, soms ging ik alleen. Steeds wat verder weg van huis. Het lukte!

Het hardlopen ging fysiek niet meer en ik wilde gaan wandelen. Een lange afstand wandeling leek me leuk. Ik vroeg mijn zus of ze met mij wilde wandelen en ze zei ja en liet me een route uitkiezen. Die vond ik in het Grenslandpad. Dit is een wandeling van (het Zeeuwse) Sluis tot aan (het Limburgse) Thorn en loopt voornamelijk in de buurt van de Nederlands-Belgische grens. Aangezien ik in Zeeland woon, leek me dit een uitstekend begin om deze uitdaging aan te gaan. Hebben al die oefeningen in het verleden resultaat opgeleverd en ben ik in staat deze wandeling te volbrengen? Thorn is dan toch wel ver weg.

Oktober 2024 gingen we van start. Gewapend met een tas vol zekerheden gingen we op pad: de 1e etappe van Sluis naar Aardenburg, zo’n 15 km. Ik reed ons naar Sluis. We begonnen de wandeling en ik voelde de spanning, de angst voor het onzekere. In plaats van in mijn angstmodus te gaan zitten, besloot ik dit te delen met mijn zus. Die reageerde begripvol. Ze zei: “we doen het rustig aan, geef maar aan als je iets nodig hebt”. Ik had niks nodig.

Naarmate we vorderden met het Grenslandpad, werd de afstand vanaf huis steeds groter. Wat mij opviel, was dat ik plezier ging krijgen in het reizen. Ik genoot van de omgeving, ja zelfs van het onbekende. Het feit dat mijn zus op mij wachtte, gaf ook rust. Mijn tas met zekerheden werd minder vol.

Inmiddels zijn we op één etappe na, aan het eind van het Grenslandpad gekomen. Nog één keer een lange afstand rijden (zo’n 200 km naar Thorn) en nog één keer een wandeling van ongeveer 17 kilometer. Dan heb ik het “gewoon gedaan”. Het was een leerzame reis, waarin ik verschillende grenzen heb verlegd (en omarmd), gebruik makend van de ervaringen uit het verleden.

Judith Koudijzer